Beynimin içinde cümleler fortlamakta birbirlerini. Erekte halde bütün ünlemler, şaşkınlıklar kalıcı. Eylül geldi, ilk yapraklar savruldu toprağa, Büyük Usta Turgut Uyar otuz gün daha beklemek zorunda. Şimdi rahme düşen fetuslar, gelecek haziran ayında dünyaya siyah-beyaz bakan birer bebek olacaklar. Yazın doğmanın yalnızlığıyla okulda yapılacak bol velili, meyveli pastalı doğum günleri olmayacak. Henüz bunun bilincinde değiller. Hayat rahimde başlar, anüste biter. Flu bir zaman diliminde ölümün sıçtığı bok çukuru olacağız. Ve onu yaşanabilir kılan da, ıstıraplara gark eden de belirsizlik olacak.
Zekâ da, merhamet de, sevgi de, karamsarlık da, seks de, bağımlılıklar da herkese eşit dağıtılmayacak. Tanrı Marksist değil ve hiçbir zaman olmayacak. Bu fırsat eşitsizliği bebek büyüdüğünde, daha henüz ilkokulda annesi onu yalnız bıraktığı için ağladığı ilk günlerde kendini gösterecek. İnsanlar bölünmeye, krallar da bölmeye bayılırlar. Daha orada ikiye ayrılacaklar. Zorbalar ve zorbalananlar. Kazancakis'in kulakları çınlayacak. Bu sınıfsal ayrım, meslek hayatına kadar devam edecek.
Kişi, edebiyatla tanıştığında, sanata merhaba dediğinde anlam da artacak. Anlam da aynı parmak izi gibidir, biriciktir. Yirmilerde bunun farkına varılacak. Kafka ve Dostoyevski, dönülmez bir yola sokacaklar onu. Gecelere bazen Gencebay eşlik edecek, bazen Dostoyevski.
Gece, göğe serpilen en aydınlık siyahtır. Kapitalisttir gece, her pencereye eşit dağılmaz. Kimi dişlerini fırçalayıp yatmaya hazırlanırken, kimi yapar sigarayla kahvaltısını. Kimi aşkın acısıyla kıvranırken, o acı kimi dudakları harlar. Kimi evde işten dönülmüş dizi izlenirken, kimi evde şiirler söyler İskender televizyon ekranından. Kimi doğarken, kimi bıçağın sıcaklığını hisseder böğründe; her kelebek aşk değildir kenar mahallelerde.
Gece bir tek hastane odalarına eşittir. Oralarda karanlık sırıtmaz nasıl olsa. Kardiyoloji servislerinde, haber kanallarında bir spiker yalancı bir haber geçer: "ABD'de kalp yetmezliğinin yeni tedavisi denendi ve başarılı olundu." Kalan ömründen tedavinin ülkene gelme süresi çıkınca, kalan sonuç sen olacaksın; tedaviyi önce büyükler deneyecek. Büyükler ile küçüklerin toplamı da toplum edecek. Bunu da ileride kavrayacaksın.
Bazı uyku hapları reçetesiz satılır, eczanelerde bulunmazlar. Futbol, politika, seks, esrar, şarap, şiir bunlardan bazıları olacak. Bir gün boğazına bir parmak atıp, kusup uyanacaksın. Belki en yakın dostların zorbaladıkların olacak, belki kitapların.
Zaman en sahici aynadır, kim insaflı, kim puşt gösterecek. Hayat, kalın, bir zıt anlamlı kelimeler sözlüğüdür. Bazen yirmi, bazen otuzuncu sayfada duracaksın. Bilmem kaçıncı sayfada kendi zıddını, hayatının aşkını bulacaksın. Suç ve Ceza seni sarsacak evlat, onu anlatacak richter ölçeği bulamayacaksın. Ve bir gün gelecek, suç da, ceza da sen olacaksın.
Otobüslerde gözünün hep takıldığı o kırmızı acil durum çekicinin beyninde intihar kutusunun içinde bulunduğunu fark edeceksin. Sakın o camı kırma. Çünkü her insan kendi hayatının hâkimidir, içinde hem maktulü hem katili taşır.
Kapitalizm kendi bağımlılarını yaratır, krallar kendi soytarılarını; sömürgeciler sömürgelerini besler önce, şehirler kendi taşralarını, taşralar kendi aydınlarını, aydınlar varoluş sancılarını; sancılar insanı eğer, büker. Fetüsten, dimdik duran bir âdemoğlu yaratılacak; âdemoğlu tekrar eğilip fetüse dönecektir. Bu yüzden kapılardan eğilerek geçerler.
Ve tren camlarında yağmur damlalarına sığdırırken sevdiğini sen, yaprak dönüp dolaşıp tekrar toprağa düşecek. Tümcelerin mastürbasyonu bitecek. Gelecek durakta ineceksin, nereye gittiğini, nerede indiğini bilmeden yalnızca yürüyeceksin. Ve benim şu hayatta doğru söylediğim tek cümle ağzımdan dökülecek: Bu bir öykü değildir!
