Bir zamanlar, şehrin bir yerlerinde birbirinden habersiz iki adam oturuyordu. İkisinin de önünde bilgisayar ekranları, yarım kalmış notlar, tamamlanmayı bekleyen metinler, dönüştürülmeyi bekleyen hayaller vardı. Henüz kimse onların cümlelerini ezberlemiyor, karakterlerinin repliklerini gündelik sohbetlerde kullanmıyor, adlarını başarı hikâyelerinin içine yerleştirmiyordu.
Çünkü başarı henüz görünür olmamıştı.
Oysa başarı, görünür olmadan önce de vardır.
Toprağın altında büyüyen kökler gibi.
İnsanlar ağacın boyunu ölçer, gövdesine hayran kalır; fakat köklerin kaç yıl karanlıkta kaldığını sormaz.
Bugün Feyyaz Yiğit ve Giray Altınok'un hikâyelerine bakarken çoğu kişinin gözden kaçırdığı yer tam da burasıdır.
Onları başarıya götüren yolun başlangıcında büyük bütçeler, milyonlarca izleyici ya da parlayan ışıklar yoktu.
Bir fikir vardı.
Bir de o fikrin peşini bırakmama inadına sahip iki insan.
Feyyaz Yiğit'in hikâyesi, dışarıdan bakıldığında sakin görünür.
Sanki her şey kendiliğinden olmuş gibidir.
Oysa onun yürüdüğü yol, acele edenlerin kolay kolay katlanamayacağı kadar uzundur.
Bazı insanlar hayatı yaşar, bazıları ise hayatı izler.
Feyyaz Yiğit, ikinci gruba daha yakındır.
Kalabalıkların içindeki yalnız adamları, gereksiz yere uzayan tartışmaları, insanların küçük gururlarını, kırılgan kibirlerini, sıradanlığın içindeki tuhaflığı yıllarca biriktirmiş gibidir.
Bir kahvehanede, bir apartman toplantısında, bir arkadaş sohbetinde herkesin önünden geçip giden ayrıntılar onun zihninde kalmış olmalı.
Çünkü sonradan ortaya koyduğu işlere bakınca, insan şu sonuca varıyor:
O, insanları güldürmek için değil; insanın komik tarafını göstermek için yazmış.
Bu ikisi arasında büyük fark vardır.
Birincisi kahkaha üretir.
İkincisi farkındalık.
Birincisi anlıktır.
İkincisi insanın zihninde yıllarca dolaşır.
Feyyaz Yiğit'in başarısının temelinde işte bu gözlem gücü yatıyor.
Fakat gözlem, tek başına yeterli değildir.
Dünyada gözlem yeteneği yüksek olup da hayatı boyunca tek satır yazamayan binlerce insan vardır.
Farkı yaratan şey, o gözlemleri disiplinle işleyebilmektir.
Uzun süre görünmeyen işlerde çalışmak, küçük projelerde yer almak, kimsenin alkışlamadığı günlerde de üretmeye devam etmek...
Başarı çoğu zaman tam burada doğar.
Alkışın olmadığı yerde.
Giray Altınok'un hikâyesi ise başka bir renge sahiptir.
Eğer Feyyaz Yiğit bir kuyumcu sabrıyla ayrıntı işleyen bir zanaatkârsa, Giray Altınok daha çok meydanlarda çalışan bir seyyah gibidir.
Onun yolunda hareket vardır.
Sahne vardır.
Dönüşüm vardır.
Kalabalıklarla kurulan ilişki vardır.
Bir karaktere can vermek, sonra onu yeniden yazmak, sonra tekrar dönüp başka bir biçimde kurmak...
Bunlar yalnızca yetenekle yapılabilecek işler değildir.
Bunlar aynı zamanda cesaret ister.
Çünkü sahne, insanı affetmez.
Kamera da affetmez.
Bir metnin arkasına saklanabilirsiniz.
Ama bir karakterin arkasına saklanamazsınız.
İzleyici sahiciliği hemen fark eder.
Giray Altınok'un yıllar boyunca çeşitli işlerde görünmesi, farklı mecralarda çalışması, bazen öne çıkıp bazen geri planda kalması aslında aynı yolculuğun parçalarıydı.
Bugün insanlar sonucu görüyor.
Ama sonuç, uzun yıllar boyunca üst üste konmuş küçük taşlardan oluşuyor.
Kimse bir sabah uyandığında başarılı olmaz.
Sadece bir sabah insanlar onu fark etmeye başlar.
Aslında bu iki hikâyeyi birbirine bağlayan şey mizah değil.
Şans da değil.
Israr.
Belki de en doğru kelime budur.
Çünkü günümüz dünyasında insanlar başarının hızına hayran.
Ama hazırlığın süresine tahammülleri yok.
Bir videonun milyonlarca kez izlenmesini görüyorlar.
Onu mümkün kılan on yıllık emeği görmüyorlar.
Bir dizinin popüler olmasını görüyorlar.
O diziden önce yazılmış yüzlerce sayfayı görmüyorlar.
Bir oyuncunun alkışlanmasını görüyorlar.
Reddedildiği seçmeleri, iptal edilen projeleri, karşılıksız kalan emekleri görmüyorlar.
Oysa başarı dediğimiz şey biraz da görünmeyen yılların faizidir.
Hayatın uzun vadeli yatırımıdır.
Burada şanstan söz etmemek haksızlık olur.
Evet, şans vardır.
Doğru zamanda ortaya çıkan platformlar vardır.
Değişen seyirci alışkanlıkları vardır.
Dijital dünyanın açtığı yeni kapılar vardır.
Ama şansın da bir karakteri vardır.
Hazırlıksız insanları sevmez.
Kapıyı çaldığında içeride kimse yoksa sessizce gider.
Fakat yıllardır aynı masanın başında oturan, aynı hayalin peşinden yürüyen, aynı inadın ateşini söndürmeyen birini bulursa içeri girer.
İnsanlar buna "şans" der.
Oysa çoğu zaman şans değil, hazır bekleyen emeğin görünür hale gelmesidir.
Belki de bu yüzden Feyyaz Yiğit ile Giray Altınok'un hikâyeleri yalnızca iki başarılı sanatçının hikâyesi değildir.
Bu hikâyeler, vazgeçmemeyi başaran insanların hikâyesidir.
Çünkü hayat, herkese aynı kartları dağıtmaz.
Kimine geniş yollar verir.
Kimine dar patikalar.
Kimine ışıklı sahneler.
Kimine karanlık koridorlar.
Ama yolun sonunda belirleyici olan çoğu zaman başlangıçta verilen kartlar değildir.
O kartlarla oyunda ne kadar kaldığınızdır.
Bugün milyonların tanıdığı bu iki isim, belki de yıllar önce kimsenin dönüp bakmadığı günlerde verdikleri kararla ayrılıyor kalabalıktan.
Gitmek yerine kalmayı seçtiler.
Bırakmak yerine sürdürmeyi.
Beklemek yerine üretmeyi.
Şans geldiğinde hazır olmalarının sebebi buydu.
Çünkü bazı insanlar başarıya ulaşmaz.
Başarı, yıllarca aynı masada oturup çalışmaktan vazgeçmeyen insanları bir gün gelip bulur.
Ve o gün geldiğinde herkes aynı cümleyi kurar:
"Ne kadar da şanslıymış."
Oysa şans, yalnızca kapıyı çalmıştır.
Kapının ardında ise çoktan yılların emeği oturmaktadır.
