Dilek'in Gece Defteri - III
Gece Notu: Bazı bayramlar takvimde değil, kalpte kalır...
Bu gece... Bir bayramın arifesinde geçmişin kapısını usulca araladım:
1980’ler geldi önce... Sonra 90’lar... Özellikle 1999.
O zamanlar bayram, sadece bir gün değildi. Bir bekleyişti. Bir hazırlıktı. Bir kalp temizliğiydi.
Bayramdan günler önce evlerde bir telaş başlardı. Anneler cam siler, yerler sabun kokardı. Yeni alınan ayakkabılar kutusundan çıkarılıp tekrar tekrar bakılırdı.
Ve o gece... Yastığın kenarında bekleyen o ayakkabılar, uykuda görülen düşlerden bile daha güzeldi.
Sabah ezanıyla uyanan evler vardı. Dedeler en temiz gömleğini giyer, büyükler sessiz bir ciddiyetle hazırlanırdı. Çünkü bayram... Saygının en güzel haliydi.
Kapılar çalınırdı; ama öyle aceleyle değil. Nazikçe. Bir “tık tık” ile. Sonra içeri girilirdi, eller öpülürdü. Sadece bir hareket değildi o... Bir bağdı. Bir köktü.
Ve dedeler... ah o dedeler... Cebinden çıkardıkları katlanmış mendil... İçinde bir iki bozuk para, birkaç şeker... Ama aslında bir ömürlük hatıra saklıydı içinde. O mendil basit bir mendil değildi; sevginin elle tutulur haliydi.
Çocuklar koşardı sokaklarda, şeker toplardı. Ama en çok da gülüşler biriktirilirdi. Kimse kimseye yabancı değildi o zamanlar. Kapılar kilitli değildi, kalpler ve kapılar her daim açıktı.
1999’da bile... Dün gibi yakın o yıllarda insanlar hâlâ birbirlerine gerçekten “iyi bayramlar” diliyordu. Laf olsun diye değil, niyet ederek, iyiliğini isteyerek...
Şimdi... Bayramlar var yine. Ama o eski telaş yok. O bekleyiş yok. O mendiller, sanki bir çekmecede unutulmuş.
Ama ben biliyorum; bir yerlerde hâlâ o eski bayramlar yaşıyor. Belki bir hatırada, belki bir fotoğrafta, belki de şu an bu satırlarda...
Bu gece, geçmişin bayramını kalbimde taşıyorum.
Ve içimden sessizce diyorum ki; keşke yine, bir dedenin cebinde duran mendilinde saklı kalsaydık.
— Dilek,
eski bayramların kokusunu hâlâ unutmayan bir geceden...
