Dilek'in Gece Defteri / I
Gece Notu:
Birini severken kendine geç kalmamak da mümkün...
Bu gece seni daha az düşündüm.
Bak, bunu bir başarı gibi söylemiyorum. Sadece fark ettim.
İnsan sevdiğini azalttığını sanmaz aslında, sadece kendine biraz daha yaklaştığını hisseder.
Bu gece sen içimde yankılanmadın. Adın bir sızı gibi değil, eski bir şarkı gibi dolaştı içimde.
Hâlâ tanıdık, hâlâ dokunaklı... ama artık yaralayıcı değil.
Bir zamanlar seni düşünmek, nefesimi tutmak gibiydi. Şimdi ise nefes alırken aklıma düşüyorsun.
Aradaki fark bu.
Şunu fark ettim: Ben seni kaybetmedim; kendimi geri aldım.
Sana verdiğim bütün sessiz hakları, bütün suskun kabulleri, bütün "olsun"ları yavaş yavaş kendime iade ediyorum.
Bu bir hesaplaşma değil. Bir veda da değil.
Bu, içimdeki eşyaları yerli yerine koymak gibi.
Seni kalbimin en kuytu yerinden alıp en saygılı rafa koydum. Tozlanmasın diye değil, her baktığımda dağılmayayım diye.
Biliyor musun; insan bazen birini çok sevdiği için değil, kendine geç kalmaktan korktuğu için bırakır. Ben artık geç kalmak istemiyorum kendime.
Geceler hâlâ benimle konuşuyor. Ama artık sadece senin üzerinden değil. Hayat üzerinden, benim üzerinden...
Ve bu iyi bir şey.
Çünkü ilk defa, gece bittiğinde kendime dönebileceğimi biliyorum.
– Dilek;
Birini severken kendini de unutmamayı öğrenen yerinden...