İntihara meyilli cümlelerim var, hepsi şiirle sarılmış.
Ölmek değil niyetim, sadece biraz eksilmek bu hayattan. Biraz az görünmek; belki de unutulmak.
Bazı kelimeler var içimde, göğsümde sıkışmış, yutamadığım gözyaşlarım gibi.
Bir "gitme" deyip gidememek gibi, bir "kal" deyip kalamamak gibi.
Ben, bazen yaşamakla ölmek arasındaki noktalama işaretiyim; ne virgül kadar hafifim, ne de nokta kadar net.
İçimden geçen her şeyi yazamıyorum artık. Çünkü bazı duygular kâğıda düşerse, geri dönemiyor yeniden kalbe.
Ve ben, bazı hisleri sonsuz bir suskunlukla yaşıyorum.
Evet, kelimelerim bazen suskun ama asla sessiz değil; duyabilenler için çığlık gibi.
İntihara meyilli cümlelerim var; ama sana ait satırlarda hâlâ dünyaya tutunma umudum da var.
Beni hayata bağlayan bir "ve" bağlacı, bir "belki" ihtimali, bir "keşke" fısıltısı...
Ölmek değil niyetim, sadece yazabilecek kadar hayatta kalmak.
Kâğıda dökülen her cümleyle biraz daha yaşamak.
Çünkü ne zaman direncim kırılsa ve her şeyden vazgeçsem, bir kelime geziniyor ruhumda; ve beni yeniden bağlıyor hayata.
